۱۳۸۷ اردیبهشت ۱۰, سه‌شنبه

The Wall Part 1

دیوار میتونه آلبومی عصیان گر خوانده بشه عصیان در برابر نیستی های پوچی که جامعه در جستجوی اون هاست . من هنوز اعتقاد دارم میشه این آلبوم رو تا چندین دهه دیگه گوش کرد . بحر حال روز به روز دیوارها بلنتر و بلندتر میشند . و فاصله ها بیشتر . شاید صنعتی شدن تا حدودی خوب باشه ولی در امتداد راه خودش دیوارهای بلندی رو در اطراف انسانها میسازه . من توی این پست که در وبلاگ قبلی اون رو درج کرده بودم شاهکارهای آلبوم رو انتخاب کردم و مقداری در موردشون نوشتم . شاید برای دل خودم و یا پر کردن Empty Spaces ........


Mother

Roger Waters

مادر فکر میکنی ااونها روی سرمون بمب میندازند .

مادر فکر میکنی اون ها به این آهنگ علاقه دارند .

مادر فکر میکنی اونها تیله هام رو میخواهند بشکنند .

مامان فکر میکنی من باید برای آقای رویس جمهور بدوم .

باید حرف سیاستمداران رو قبول کنم .

مامان فکر میکنی اون ها من رو بندازند خط مقدم جنگ ؟

آیا اون وقت تلف کردن نیست ؟

David Gilmour

آرام باش . گریه نکن . مامان همه کابوسهات رو به واقعیت تبدیل میکنه .

مامان میخواد همه ترسهاش رو توبی تو خالی کنه .

مامان میخواد تو رو زیر بال و پر خودش بگیره .

نمیذاره پرواز کنی ولی شاید بذاره آواز بخونی .

مامان میخواد فرزندش رو گرم و نرم در آغوش بگیره .

اووووه کوچولو . البته که مامان کمکت میکنه تا دیوار بسازی .


دیوید گیلمور دوباره اون دسته از سولوهای روایت گونش رو اجرا میکنه مثل سولوی اول
Comfortably Numb . حیف که خیلی زمان کمی داره . اما توی کنسرت دیوار فوق العاده اجراش میکنه . من سولوی اجرای زنده دیوار رو آپلود کردم .

David Gilmour Mother


Roger Waters

مامان فکر میکنی اون دختر برای من کافی باشه .

فکر میکنی میتونه به من آسیب بزنه ؟ .

فکر میکنی میخواد پسر کوچولوت رو ازت جدا کنه ؟

مامان. ایا اون قلبم رو میشکنه ؟

.
.
.

راجر واترز : مامان . آیا لازم بود دیوار را اینقدر بلند بسازی .


Hey You

حماسی ترین آهنگی که تا بحال شنیدم . خود کلمه Hey You سنگینی خاصی داره . مانند فضا و تم کلی . من این قطعه رو صدها بار گوش کردم و صدها بار دیگه هم گوش خواهم کرد . چون همیشه نیاز به تلنگر دارم . تا راجر واترز فریاد بزنه و بگه Hey You Don’t tell me Theres no hope at all تا اون سولوی بی نظیر دیوید گیلمور رو گوش کنم تا..........

از همون باری اولی که قطعه رو گوش کردم مدام اون رو روی تکرار میزاشتم . شاید تنها Comfortably numb رو بیشتر از Hey You گوش کرده باشم .


پ .ن : هنگام گوش کردن بهش احساس میکنم دارم روایت میشم .


David Gilmour

هی تو . هی تو که اون بیرون در سرما لحظه به لحظه پیرتر و تنها تر میشی . میتونی من رو احساس کنی ؟

هی تو . که در راهرو ایستاده ای و لبخندی بی روح بر لب داری . میتونی من رو احساس کنی ؟

هی تو . مبادا به آنها در دفن کردن روشنایی کمک کنی . آسان تسلیم مشو .


Roger Waters,David Gilmour,Drum

هی تو . هی تو که آن بیرون در خودت فرو رفته ای و برهنه در کنار تلفن منتظری . مرا لمس میکنی ؟

هی تو .هی تو که گوش به زنگ در مقابل دیوار منتظری تا فراخوانده بشی . مرا لمس میکنی ؟

هی تو . در حمل این سنگها مرا یاری میکنی ؟ .

قلبت را بگشا من در راه خانه ام .


و سولوی سرتاسر احساس انزوا و تنهایی و در عین حال ملتمسانه گیلمور . البته اجرای زنده دیوار هم فوق العاده است اما نسخه اصلی آلبوم چیزی فراتر از همه اجراهاست . فضای وحشتناک و توحشی عمیق توی این سولو وجود داره .
Hey You


Roger Waters

همه اونها رویا پردازی بیش نبود . دیوار بلندتر از آرزوهای ما ساخته شده . مساله تلاش کردن نیست . دیوار نخواهد شکست .


و قویترین اجرای راجر واترز . – البته بهمراه انتهای قطعه سگها – Roger Waters Hey You


هی تو . هی تو. که ایستاده تا همیشه فرمان دیگران را اجرا کنی میتونی من رو یاری کنی .؟

هی تو .آنجا آنسوی دیوار که بطریها را خرد میکنی . میتونی من رو یاری کنی ؟

هی تو نگو هیچ امیدی باقی نمانده . در کنار هم خواهیم ایستاد و جدا سقوط .



هیچ نظری موجود نیست: